Avec le temps, In time

AVEC LE TEMPS – IN TIME

CURATED BY TIM GOOSSENS

STEPHAN BALLEUX, DIRK BRAECKMAN, KOENRAAD DEDOBBELEER, EDITH DEKYNDT, PHILIP METTEN, WILLEM OOREBEEK, ELS OPSOMER, FABRICE SAMYN, PIETER VERMEERSCH

November 5 – December 23, 2009

Opening Reception: November 5, 6-8pm

New York, NY – October 2, 2009. Robert Miller Gallery is pleased to present Avec le temps – In time. Curated by Tim Goossens, this inter-generational exhibition will include nine contemporary artists who live and work in Belgium. A number of the artists included in this exhibition are either debuting in the United States or presenting installations created especially for the occasion.

The title of the exhibition is derived from a song by the late Leo Ferré, and the works included bear references to time: either in a formal time-based, performative way or in direct reference to history, nostalgia, memory, reproduction and a fading in time. Encompassing artists from both a newer generation and those that are internationally recognized, the exhibition aims to give an overview of the Belgian contemporary art scene of today. This flourishing scene capitalizes on the country’s central location and its long history of artistic support to create a productive art center.

Works in the exhibition include the installation Time’s Grave by the young Brussels-based artist Fabrice Samyn (b. 1982), which shows an oversized hand-blown hour glass. Huge amounts of sand, visible from the street, spill out over the floor of the gallery to welcome the visitor. Also on view are Samyn’s large scale photographs of various Old Masters paintings detailing the navels of Adam and Eve. As the first humans in the Christian tradition, they are not supposed to have these human marks of our ascendance. By blowing up these images, the viewer recognizes abstract forms that recall patterns of stars in the night sky, which – in their turn – recall the beginning of history, and humanity.

In the adjacent gallery, Pieter Vermeersch’s (b. 1973) ambitious installation combines an intervention on the window of the gallery with an installation of color gradation on the wall. The piece changes constantly under the influence of day light, thus challenging the veracity of the viewer’s optical perception and engaging the history of painterly reproductions of those perceptions and the distortions inherent to that tradition.

Dirk Braeckman’s (b. 1958) photographs, the majority of them in black and white, focus on abstract spaces, domestic interiors and other loci of the built environment. The subtle range of tone and the extraordinary matte surface of his gelatin silver prints give these images an enigmatic presence. Flatness and depth become difficult to discern, paradoxical.

A 16 mm projection by Els Opsomer (b. 1968) documents the activity in an Istanbul square during the annual two minute silence commemorating Atatürk, the founder of modern Turkey. In this national ritual, which begins at 9:05 a.m. on November 10th – the exact moment of his death, time stands still. The entire country stops all activities, including all vehicular and pedestrian traffic.

Black-outs by the Dutch-born artist Willem Oorebeek (b. 1953) provide an example of his practice of covering found images with a layer of black ink, thus creating subtle surfaces wherein the viewer discovers traces of the original depictions.

The idea of what is real and what is fake is further questioned in the works of sculptor Koenraad Dedobbeleer (b. 1975). By synthesizing what appear to be found objects, the artist engages in a non-scientific study of possibilities.

Similar research is also apparent in the work of Edith Dekyndt (b. 1960): the video projection Martial M explores the phenomena of the magnetism of the Earth in a surprisingly poetic way, giving proof of how the artist’s conceptually and theoretically rigorous processes do not exclude a subjective answer.

Stephan Balleux’s (b. 1974) large scale oil paintings debate the reality of materiality. In these recent works the artist constantly questions the continuing role of painting in times of digital reproduction and virtual worlds.
For the opening event on November 5, the Belgian musician Tim Van Hamel (b. 1977, dEUS, Millionaire, Queens of the Stone Age) will perform in a debut collaboration with the visual artist Philip Metten (b. 1977). This performance, especially created for the exhibition, will use a sound costume with imbedded electronic pads and neon lights.

Extropians

Extropians believe that advances in science and technology will some day let people live indefinitely and that humans alive today have a good chance of seeing that day. An extropian may wish to contribute to this goal, e.g. by doing research and development or volunteering to test new technology.

Each of the artists in this show relates to extropian values in some way. Topologies speak about using new and old technology to bring together science and art. In their works the artefacts of science are treated with something approaching reverence.

Tony Lloyd and Giles Alexander make paintings which render a rational world of science and reality with emotion and a sense of awe which owes something to the treatment of the sublime in romantic painting.

O’Loughlin ruthlessly catalogues and analyses his own life, producing books of data and tantalizingly indecipherable charts.

Stephan Balleux applies technology to the process of painting itself, producing works which are a detailed analysis of their own manufacture, yet at the same time creating works which are depictions of hybrid entities – transhuman creatures, part paint and part flesh.

Toshiya Tsunoda and Michael Graeve use sound as a way to extend the normal range of human perception. Tsunoda’s use of contact microphones makes it possible to hear the normally inaudible vibration of physical materials. Graeve’s work uses hifi equipment and painting to produce interactions, interferences and resonances between human gesture and machine process.

In these works technology is used to extend the possible range of human experience or hint at transhuman or post-human hybrids. The scientific process is mythologised in a way which, if not unquestioning, is at least optimistic about the possibility for scientific progress.

The rapture of Science, interview with Sam Leach

Common ground

Although the artists all have different cultural origins, they all have worked and lived in Flanders, particulary Antwerp, and now, meet again in Berlin.

Maryam Nadj is an Iranian artist who lived for 15 years in Antwerp and is now, since two year, living in Berlin. Hadassah Emmerich is a Dutch artist who for some years studied at the Higher Art Institute in Antwerp and later moved to , as well as the Brussels painter Stephan Balleux. The Iranian-German artist Haleh Redjaian settled in Berlin after she lived and studied in Antwerp for 7 years.Tom Liekens recently, changed his Antwerp appartement for a Berlin studio.

So, eventhough they all have very different backgrounds, they have shared, and now again share, a common ground, formerly in Antwerp, and now again in Berlin: so, it is not only the love for art, drawing and painting that binds them, but also these two countries.

COMMON GROUND
Eine Ausstellung von Maryam Najd, Hadassah Emmerich, Stephan Balleux, Haleh Redjaian, Tom Liekens.
Fr-So 14.00-18.00 Uhr
Mo-Do nur nach Vereinbarung

Trotz unterschiedlicher Herkunft, haben die fünf beteiligte Künstler einen gemeinsamen Hintergrund: Sie lebten alle für längere Zeit in Antwerpen und studierten oder arbeiteten dort. Jetzt treffen sie sich wieder in Berlin. Einen „Common Ground“ haben sie also nicht nur durch ihre Leidenschaft für das Zeichnen und Malen sondern auch wegen ihres Aufenthalts in Flandern.
Maryam Najd (1965, Teheran) kommt aus Iran, lebte fünfzehn Jahre in Antwerpen und wohnt jetzt seit zwei Jahren in Berlin.
Die niederländische Hadassah Emmerich (1974, Heerlen) studierte am HISK (Hoger Instituut voor Schone Kunsten) in Antwerpen und zog im Anschluss daran nach Berlin.
Genauso tat es Stephan Balleux (1974, Brüssel), der aus Brüssel emigrierte.
Die iranisch-deutsche Haleh Redjaian (1971, Frankfurt am Main) zog nach Berlin nachdem sie sieben Jahre in Antwerpen wohnte.
Und Tom Liekens (1977, Bonheiden) fing seine Laufbahn in Antwerpen an, aber lebt seit kurzem ebenfalls in Berlin.h5. the last session

THE LAST SESSION

Curated by Jan Van Woensel

The Session is a collective of eight international designers and artists based in Amsterdam that creates thematic and interdisciplinary fanzines since September 2007. Belgian-American curator Jan Van Woensel (who lives and works in New York, San Francisco, and Los Angeles) is the first external editor, curator, and concept developer appointed by the members of The Session. Van Woensel curates a special edition around the theme of Endism and is not only a hard copy publication, but also takes the form of an international group exhibition, performances, curated film screenings, and live bands.

The Session does not work with a standard form or a recurrent basic theme, but produces on the basis of a regular process. Per session, one of the eight artists and designers determine the theme. This person is then also responsible for the editing, the design and production. This time Jan Van Woensel fulfils this role.

The Session is: Jens Schildt, Staffan Björk, Monica Tormell, Tomas Adolfs, Tarja Szaraniec, Matthias Kreutzer, Kalle Mattsson and Orpheu De Jong

Jan Van Woensel curates a The Last Session publication release party at Envoy Gallery in New York City on October 4th, 2009. More details will follow.

THE LAST SESSION: focuses on the aesthetics of endism. Endism in our culture embraces many forms, and partially touches everyone’s life in its connection with death. Endism is an attitude as much as a myth, a sense of foreboding as much as a given story, an orientation to ultimate concerns as much as a commitment to a specific end time narrative. Endism describes the future location and deepest yearnings of the self. Endism is process and vision. It cuts against all logic, is usually mystical, and may become magical. [Themes related to The Last Session are: fear, hope, apocalypse, conflict, war, loss, despair, disappearance, mythology, belief, aliens, UFO, survival, psychology, psychoanalysis, sociology, existentialism, suicide, sects…]

The cinema will include three nights of curated film screenings by KOMPLOT, a curatorial collective based in Brussels, the in Amsterdam based collective The Session, and myself.

The publication will include new art theoretical essays related to Endism, by the following authors: John R. Hall (Professor in Sociology at UC Davis, CA, USA), Niels Van Tomme (independent curator, NY, USA), Ben Overlaet (philosopher, Antwerp, Belgium) Ruba Katrib (curator MOCA, Miami, USA) and Jan Van Woensel (independent curator NY, USA and professor at CCA, CA, USA).

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
The Session is een thematisch en interdisciplinair fanzine dat sinds september 2007 gemaakt wordt door een collectief van acht jonge, internationale ontwerpers en kunstenaars, allen afgestudeerd aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Speciaal voor deze editie, The Last Session, neemt The Session de vorm aan van een expositie, een publicatie en een releaseparty met cinema, bands en performances. Curator Jan Van Woensel (werkzaam in New York en San Francisco) fungeert als redacteur/curator en is de ontwikkelaar van het concept. Tientallen Vlaamse, Nederlandse en internationale kunstenaars, ontwerpers, performers, filmmakers en schrijvers leveren een bijdrage.

The Session heeft geen standaardvorm of terugkerende inhoudelijke grondslag, maar produceert aan de hand van een vast proces. Per ‘session’ bepaalt een van de acht kunstenaars en ontwerpers het thema. Deze persoon is dan tevens verantwoordelijk voor de redactie, vormgeving en productie. In overleg met de anderen maakt hij of zij ook de keuze voor een aantal gastbijdrages. Vervolgens vindt er als gezamenlijke start een ‘session’ plaats, die meestal een dag in beslag neemt. Hierna hebben alle leden een paar weken de tijd om individuele ideeën uit te werken en is het aan de redacteur om er een geheel van te maken.

The Session is: Jens Schildt, Staffan Björk, Monica Tormell, Tomas Adolfs, Tarja Szaraniec, Matthias Kreutzer, Kalle Mattsson en Orpheu De Jong
Redacteur/curator: Jan Van Woensel

http://www.thesession.nl/ www.icpabackstage.blogspot.com

Balleux/Hanenbergh

FADING

Sur le thème de « l’effacement” de l’image dans les arts visuels contemporains, cette exposition et son livre réunissent, pour la première fois, l’œuvre de quarante-cinq artistes belges très talentueux – tous actifs sur la scène artistique internationale – dans cette optique particulière. À travers nonante œuvres d’art, « Fading » examine comment ces artistes ont élaboré, en confrontation avec la société de consommation et d’information multimédia contemporaine, leur propre langage visuel critique, pour tester les limites de l’effacement dans l’espace pictural. L’exposition et le livre qui y est consacré comparent les différentes dimensions artistiques de la reconstruction de l’image. L’absence suggérée, la présence qui s’impose ou la condition imaginaire de l’œuvre d’art forment la base de cette picturalité.

een artikel van de standaard door Jan Van Hove

Last day of magic

Videos: Vanessa Albury, Stephan Apicella-Hitchcock, Armelle Aulestia, Stephan Balleux, blackmoth, Bosko Blagojevic, Sara Blaylock, Rudi Bogaerts, Dolores Bouckaert & Benny Vandendriessche, Monika Bravo, Fia Cielen, Pierre Clemens, Aoife Collins, Marthe Fortun, Anthony Fuller, Pieter Geenen, Matthew Green, Mark Gubb, Bettina Hutschek, Swati Khurana, Melanie Lafille, Lauren Lavitt, Michael Mallis, Jenny Marketou, David Matorin, Yvette Mattern, Jillian McDonald, Martin Murphy, Rebecca Najdowski, Alexandra Navratil, Ruth Oppenheim, Deniz Ozuygur, Jenny Perlin, Lee Ranaldo, Steve Schepens, Tim Segers, Joaquin Segura, Sigga Björg Sigurdardóttir, Eric Van Hove, Ana Wolovick, Frank Zadlo

+++
LAST DAY OF MAGIC Project started as an art and theory workshop at California College of the Arts in San Francisco, CA, during which the artists were confronted with the suggestion that “today you live, tomorrow you’ll die, what will you do on your last day (of magic)?” In-group, the artists designed rituals about departure and transformation. The rituals are designed with a personal significance and shamanic purpose. They examine the artist’s interpersonal experiences with belief, sacrifice, loss, disappearance, and memory. These rituals were performed on March 28th in Marin County, North of San Francisco, and documented in video. Last Day of Magic was a melancholic journey to the metaphoric edge of the cliff of life where the artists took halt, built a secret community and resided.

+++
LAST DAY OF MAGIC Video is an examination of illusion as well as disillusion that magic provides in culture: the search for the intangible; the revealing of deception, the removal of what’s obscuring. Magic changes the perception of reality. Last day of Magic video is a curated film screening about secrets, lies, false beliefs, melancholy, disappearance, tragedy and transgression.

no style no glory

Les œuvres contemporaines ne se suffisent-elles pas à elles-mêmes ? Pourquoi les trouve-t-on si souvent associées autour de thèmes qui, il faut bien le reconnaître, échappent parfois aux artistes ? C’est une figure devenue classique : le commissaire d’exposition se pose en créateur par l’assemblage de telle pièce à telle autre autour de questions philosophiques, politiques, sociétales, éthiques … le tout sous un titre de préférence obscur ; pourquoi pas No style No glory ou autre chose. Certaines expériences sont fructueuses. Les moins convaincantes prennent la forme d’un bric-à-brac colmaté ad nauseam par une pâte pétrie de l’orgueil de leur concepteur … on s’est pris dans leur catalogue à atteindre des sommets d’enflure rhétorique dignes du maire de Champignac – le ville imaginaire de Spirou et Fantasio – dans le discours d’inauguration de son propre monument commémoratif. L’exposition qui sera présentée au Musée Ianchelevici au printemps 2009 ne revendique pas de « thématique ajoutée » à celle que les œuvres développent. Stephan Balleux, Michael Dans, Messieurs Delmotte, Sophie Langohr, Jacques Lizène, Selçuk Mutlu, Frédéric Platéus, Nicolas Kosakis et Thomas Urban … sont invités à présenter leur travail au côté des œuvres d’Idel Ianchelevici. La sélection et la présentation sont en définitive l’honnête (L’art ne doit-il pas dire la vérité ?) reflet d’un certain état de la création actuelle, du sens du travail de chacun, des moyens disponibles, de l’envie des artistes d’exposer des pièces en rapport avec les collections en place …

Dans le cadre du 100e anniversaire de la naissance d’Idel Ianchelevici

Un-Scene

Picture © Sara De Bondt

During the last ten years we have beheld the emergence of a new generation of artists, in Flanders, in Wallonia and in Brussels. The exhibition focuses on 20 Belgian emerging artists. This first subjective and hypothetical perspective is curated by Wiels (Devrim Bayar, Charles Gohy and Dirk Snauwaert). The survey allows to reveal the lines of force, common traits and the individual journey of each artist of this generation. Thereby the public will discover the preoccupations and the talents of the artist. In doing so, this exhibition will not deceive all of those looking out for the artists of tomorrow.

The survey will be accompanied by screenings, performances and 4 debates organised by the magazines A-Prior, Code, Janus and Sic.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Ces dix dernières années ont vu l’émergence d’une nouvelle génération d’artistes en Flandre, Wallonie et à Bruxelles. L’exposition rassemblera une vingtaine d’artistes belges de cette jeune génération. Ce premier portrait subjectif et hypothétique est composé par la direction artistique de Wiels (Devrim Bayar, Charles Gohy et Dirk Snauwaert). Il devrait permettre de relever les lignes de force, points communs et parcours singuliers de cette génération. En outre, il fera découvrir au public les préoccupations et les talents des jeunes plasticiens, sans manquer d’intéresser tous ceux qui, en Belgique et à l’étranger, guettent les artistes de demain.

L’exposition sera accompagnée par des projections et des performances, et quattre soirées de discussion organisées par les magazines A-Prior, Code, Janus et Sic.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Sinds enkele jaren ziet men in Vlaanderen, Wallonië en Brussel een nieuwe generatie kunstenaars aan het werk. De tentoonstelling concentreert zich op een twintigtal Belgische kunstenaars uit deze nieuw opkomende generatie. Dit bewust subjectieve en hypothetische perspectief wordt door de artistieke directie van Wiels (Devrim Bayar, Charles Gohy en Dirk Snauwaert) samengesteld. Deze groepstentoonstelling duidt de krachtlijnen, de gemeenschappelijke punten en de individualiteiten van de jonge Belgen aan.
De tentoonstelling zal de bezoeker toelaten de interesses en het talent van de kunstenaars te ontdekken en zal de aandacht wekken van allen die uitkijken naar de kunstenaars van morgen.

Een begeleidend programma van projecties en performances en vier discussie avonden georganiseerd door de tijdschriften A-Prior, Code, Janus en Sic vult het project aan.

Artists/Artistes/kunstenaars

Agentschap/Agence/Agency
Stephan Balleux
Aline Bouvy & John Gillis
Vaast Colson
François Curlet
Michael Dans
Koenraad Dedobbeleer
Lucile Desamory
Vincent Geyskens
Tina Gillen
Geert Goiris
Valérie Mannaerts
Xavier Mary
Benoît Platéus
Frédéric Platéus
Jimmy Robert
Gert Robijns
Ivo Provoost & Simona Denicolai
Harald Thys & Jos De Gruyter
Heidi Voet

Wiels-UnScene

---

Wiels-UnScene

---

Wiels-UnScene

---

They shoot horses don’t they

Press release:

Wardlow is proud to present Stephan Balleux. One of Belgium’s most exciting emerging artists, Balleux will be having his first Australian show at Wardlow in Fitzroy from March 5 to March 13.

Recognised for his “paintingpainting” approach, Balleux’s impressively informed conceptual figurative works have won him awards including the prestigious Albert Camus prize in 2006. Balleux has had recent exhibitions in Spain, Germany, United States and Belgium.

In Balleux’s Wardlow show “They shoot horses don’t they”, behind the entertainment lies the tragedy. The title refers to the movie of Sydney Pollack, a story taking place during the dark years of economic crisis in America, displaying the violence of existence in the context of the world’s longest dance contest. Balleux’s works can be related to the same human existential condition. The edgy violence of the painted image is in contradiction to his control over the medium. This dichotomy is always present in Balleux’s work, offering reality like a visual oxymoron: sweet violence.

Balleux is currently undertaking a 3 month residency at Wardlow. WARDLOW Art Residence and Gallery sponsors national and international artists to live, work and exhibit in an inner city Fitzroy art residence. Run by film maker Brodie Higgs in his Fitzroy warehouse come gallery come bar come speakeasy, the Wardlow model is unusual in Melbourne with the combination of the living, working and exhibitions designed to give a house of artists the time to send themselves down the rabbit hole, totally immersing themselves in their practice.

Higgs travels the world searching for the best artistic talent to bring to Wardlow. He met Balleux during a recent trip to Berlin. “I’m very excited about Balleux’s world” he says. “It is a strange pleasure to be both engrossed and challenged by the monstrous beauty inherent in his work”.

Wardlow’s residential gallery concept gives out-of-town artists an opportunity to immerse themselves in the local culture and meet Australian artists, gallerists, collectors and the art loving public. The studio has hosted artists from New York, Tokyo, Vancouver, Berlin, Auckland, Brisbane and Bermagui.

Balleux’s show will open March 5 at 8pm. 4 Wood Street, Fitzroy, Melbourne. Studio visits can be made throughout February. You are more than welcome to come in and have a chat (or drink) with the artist.

Long time no see

---

Paintingpainting#24

---

paintingpainting#26

---

paintingpainting#25

---

paintingpainting #27

---

Father

---

Mother

---

The Midsummer Mariage #2_420x150cm_pastelonpaper_2009.jpg

---

Freddy

---

Georges

---

Paulie

---

Ferenc

---

Matthew

---

Sigmund

---

Roger

---

Jan

---

Ballroom

---

Gerd

---

installation view

---

installation view

---

installation view

---

Opinion: They Shoot Horses Don’t They
A review by Tony Lloyd at artinfo.com.au

Painting Paint

Stephan Balleux. They Shoot Horses Don’t They
Wardlow Studios 4 Wood St Fitzroy
Show open by appointment 5rd of March til 13th and beyond

Last Thursday night I thought I was going to the opening of a show by Berlin based, Belgian painter, Stephan Balleux but it turned out I was a week early. I was told that it was a preview, not an opening. Whatever, I got to have a good look at the works without the usual distractions of an opening and then I spent a very pleasant evening at the bar drinking Pimms with Stephan, art impresario Brodie Higgs, and artist Sam Leach.
My immediate impression of Stephan Balleux’s paintings at Wardlow Studios was that they were a cross between Gerhard Richter and Glenn Brown. On closer inspection, I found that they were both intriguing and superbly done. His paintings combine the blurry Richteresque photographic style with highly detailed renderings of globs of textured paint. In some paintings, historical photographs are reworked with luxuriant splotches of parasitic paint which contour and obscure the subject’s faces. Landscapes and animals are transubstantiated into swirling animistic paint. In other paintings faces emerge from vivid colour fields of sticky oil paint. I feel as though I am using the word paint far too much here but I’m not sure how to get around this, these are paintings of paint. Even the pastel drawings were about paint.
I chatted with Stephan about his methods over a few glasses of Pimms which were served with generous quantities of ice and mint by the director of Wardlow Studios, Brodie Higgs. I learnt that Balleux makes plaster casts of people’s faces and covers them with the aforementioned sticky oil paint before photographing them and then painting. I learnt that he went to Art school in Brussels at the age of fourteen. He told me that he lives in Berlin but sells his work in Belgium. In the history of painting, to say that Belgium figures prominently would be an understatement. The Van Eyck brothers, Jan and Hubert, pioneered the technology of oil paint in the fifteenth century and their works are possibly the most exquisite paintings in existence. Then there are the likes of Breughel, Rubens, Van Dyck, Magritte… my point is that with such an overwhelming weight of history the idea of painting today, particularly for a Belgian, could seem like a well trammelled field, and yet here is an example of an artist who has created strategies to not only make intriguing and beautiful images but also to make painting and the substance of paint a vital concern.
Writer: Tony Lloyd

Tony Lloyd

Tony Lloyd has worked variously as an apprentice printer, a bank teller, a designer of blackjack mats for illegal casinos, a gardener, a barman, a telemarketer, a photocopyist, a research assistant’s assistant, a teacher and an actor in Thai music videos. He is currently an Artist and shows regularly in Melbourne, Sydney and Amsterdam. He has work in public and private collections in Australia, Europe, Japan and the U.S. Tony Lloyd lives and works in Melbourne.

Copyright 2006-2009 TDDC.org, Main RSS Feed

Sales -0%

Arianne de Rothschild Art Prize.

Habeas corpus

Dix artistes pour une anatomie à dix voix

Toute l’histoire de l’art est profondément marquée par le questionnement du corps, de la liberté d’en jouir, de le transformer, mais aussi de sa mise à disposition et de son aliénation. De son début, aussi, et de sa fin. La possession et la liberté du corps sont métaphores du droit à la vie et à la mort, de l’identité même de l’humain. Le contrôle et la vision du corps humain changent selon les époques avec, toujours, au centre, la question de sa manipulation, de sa défense. Le corps comme objet et enjeu humain, social et politique, mais aussi, aujourd’hui, le corps organique, génétique, le corps dans l’environnement, plongé dans l’accélération du monde et dans la transformation de la nature. Les artistes sélectionnés, cinq hommes et cinq femmes, parcourent à leur façon toutes ces problématiques, selon leurs techniques et leurs approches. Dix artistes, bien connus de la scène belge – et actifs pour la plupart en Communauté française – qui nous offrent une véritable anatomie à dix voix. Une exposition réalisée en partenariat avec Lagalerie.be et la Maison de la Culture de Tournai
++++++++++++++++++++++++++++++++

Tien kunstenaars voor een tien-stemmige anatomie

De hele geschiedenis van de kunst wordt diepgaand gekenmerkt door het vraagstuk van het lichaam, de vrijheid ervan te genieten, het om te vormen, maar ook van de terbeschikkingstelling, de vervreemding, de opsluiting van het lichaam. Van bij het begin, maar ook aan het einde. Het bezit en de vrijheid van het lichaam zijn metaforen voor het recht op leven en dood, voor de identiteit van de mens. De controle en de visie op het menselijk lichaam variëren van tijdperk tot tijdperk. Centraal staat steeds de vraag rond de manipulatie, de verdediging ervan. Het lichaam als voorwerp en menselijke, sociale en politieke inzet, maar vandaag ook het organische, genetische lichaam, het lichaam in het milieu, ondergedompeld in de sneller draaiende wereld en de transformatie van de natuur. De geselecteerde kunstenaars, vijf mannen en vijf vrouwen, overlopen op hun eigen manier al deze vraagstukken, met hun eigen technieken en eigen benaderingen. Deze tien kunstenaars bieden ons een echte tien-stemmige anatomie.

Avec/met Nathalie Amand – Stephan Balleux – Ulrike Bolenz – Dany Danino- Laurence Dervaux – Jacques Dujardin – Patrick Guaffi – Morgane Le Guillan – Mireille Liénard – Jean Claude Saudoyez

AMUSEZ-VOUS

Take the doll

Take the Doll

Een groepstentoonstelling is soms een beladen fenomeen. Al te vaak wordt een concept bedacht door een curator dat als corset dient om kunstenaars die nauwelijks raakpunten hebben als een ogenschijnlijk geheel te presenteren. Met ‘Fantasy’ (MuHKA – 21 maart tot 21 september 2008) bewees Koen van den Broek dat het ook anders kon.
Graaiend in de collectie van het museum en uitgebreid met belangrijke stukken uit privé-verzamelingen stelde de kunstenaar een compact, coherent ensemble samen dat wars was van een dwangmatige vooropstelling. Van den Broek maakte het zich bepaald niet gemakkelijk. Op papier leken kunstenaars als John Baldessari, Charif Benhelima, Tracey Emin, Blinky Palermo of Jan Van Imschoot elkaar te bijten, laat staan dat er verbanden konden worden gelegd of de mogelijkheid bestond dit tot een strak geheel samen te presenteren.
En toch resulteerde ‘Fantasy’ in een heuse ensemble tentoonstelling of, net zo sterk, werkte die suggestie.

Met ‘Take the Doll’ gaat Koen van den Broek nog een stap verder. In dit gezelschap fungeren enkele bekende namen, die ook geselecteerd werden voor ‘Fantasy’ (Charif Benhelima, Wim Catrysse, Jan Kempenaers, Patrick Vanden Eynde, Wilfried Vandenhove, Jan Van Imschoot en Koen van den Broek zèlf), naast ontluikend jong talent (Filip Van Dingenen, Tom Vanuytrecht, Wim Van der Celen), spannende onverwachte namen (Plinio Avila, Emilio Lopez-Menchero, Stephan Balleux, Peter Weidenbaum) en zelfs de ongekroonde godfather van een hele generatie of generaties kunstenaars (Fred Bervoets). Opnieuw rijst de vraag hoe deze hybride groep te dirigeren tot één geheel of op zijn minst een samenhangend parcours te ontwikkelen om een dissonant amalgaam te vermijden.

Vijftien kunstenaars. Een schets.

Eén van de jongste deelnemers is Wim Van der Celen die, naar eigen zeggen, imperfectie gebruikt als basis van zijn eigen stijl.
Vertrekkend van een reeks portretten van mensen met een mentale handicap (syndroom van Down), puurde Van der Celen het werk steeds verder uit tot hij in de abstractie belandde met raakpunten of verwijzingen naar het sublieme of spirituele aspect van kunstenaars als Caspar David Friedrich of Barnett Newman. In zijn meest recente werken, de reeks ‘nabeeld(en)’, neemt Van der Celen het niet-fotografeerbare tot onderwerp. Fascinerend aan deze evolutie is de vraag waar deze nog jonge kunstenaar in zijn zoektocht gaat uitkomen.

Generatiegenoot Tom Vanuytrecht vertrekt vanuit de performance om tot een deconstructie te komen van een sculptuur, een uit breekbaar kunststof opgetrokken drumstel. In een geconcentreerde trance wordt minutenlang met twee loodzware ‘drumsticks’ ingebeukt op het instrument. Het bestaansrecht van het drumstel om bespeeld te worden, betekent onherroepelijk het einde ervan.

Ook Wim Catrysse construeert sculpturen, plateaus, modules, e.a. om tot uiterst fysieke en bevreemdende performances te komen die op hun beurt gefilmd worden. Ronduit fantastisch is het hier gepresenteerde werk “Catch-as-Catch-Can” (2005) van waaruit een onheilspellende dreiging uitgaat. Op elk moment kan de boel ontploffen. En toch…

Peter Weidenbaum reflecteert in zijn werk op de (schijn)realiteit zoals die zich aan ons opdringt. Van een door de media gegijzelde of vervormde wereld met pseudo-diepzinnigheden die ons verkocht worden als waarheden tot het moderne gevaar dat ons omringt, zoals de carcrash. In de schilderijen van Weidenbaum wordt die hedendaagse malaise vertaald in meditatieve haast impressionistische werken.

Patrick Vanden Eynde is ook een dergelijke chroniquer van de wereld zoals we die (menen te) kennen maar bij deze kunstenaar is de methode om te analyseren of ordenen totaal anders. Hier vertrekt de kunstenaar vanuit een collage met fragmentarische brokstukken of elementen uit onze omgeving om ze dan op een bevreemdende manier te herschikken tot een soort surreëel landschap waarin ‘foute’ of valse perspectieven alles doen kantelen. In het hier gepresenteerde werk “Conference stelt Vanden Eynde schijnbaar achteloos een groep karakterloze stoelen samen. Figuranten die wachten op het moment waarop ze getransformeerd worden tot hun eigenlijke functie van gebruiksvoorwerp. Wie gaat er straks plaatsnemen en wat gaat er gezegd worden? Of is dit beeld een stille getuige van een gebeuren dat net voorbij is?

Ook Jan Van Imschoot gebruikt het schilderen als medium om te reflecteren over deze èn vroegere tijd(en) maar zijn methode is totaal anders. Hier geen hyperrealistische beeldtaal maar een onvoorstelbaar métier om tot fabelachtige schilderijen te komen. In het verleden leverde dat haast klassiek ogend werk op maar recentelijk stortte Van Imschoot zich met een haast pervers genoegen op het fenomeen van de ‘ladyboys’ : fragiele half vrouw/ half man verschijningen op een wilde maar daarom niet minder effectieve manier neer geborsteld. Tegelijkertijd uiterst breekbaar en weldadig agressief.

De belichaming van het wilde, expressieve schilderen is ook de spilfiguur van een een heuse scène jonge schilders. Fred Bervoets voorstellen is in die zin even overbodig als hachelijk. Overbodig omdat iedereen het werk van Bervoets kent -of zou moeten kennen. Hachelijk omdat net daardoor elke manier om het te beschrijven (“expressionistisch”, “ambachtelijk”, “wild”, “authentiek”,…) reducerend werkt. Fred Bervoets is Fred Bervoets en schildert op onnavolgbare manier nu al decennia lang zijn oeuvre bij elkaar.

Zoals zovele anderen is Koen van den Broek een leerling – al is ook dàt een beperkend woord – van Bervoets. Ook werkten beide kunstenaars in het verleden reeds samen “The Floor” – De Zwarte Panter (2007). Dit mag vreemd lijken, omdat beide schilders een totaal andere benadering op het medium schilderen hebben, maar het resultaat kon wel overtuigen. Vooral omdat noch Bervoets noch van den Broek concessies deden om tot een symbiose te komen en net hierdoor erin slaagden om werk te produceren dat klopte : ondanks duidelijke verschillen was het geheel meer dan de som van de delen. Bij het bekijken van deze resultaten van de samenwerking tussen de cerebrale, uiterst precieze kunstenaar die van den Broek is en de expressieve, ‘wilde’ Bervoets was het beschouwen interessant om te speculeren hoe deze werken tot stand kwamen. Bestudeerd en beredeneerd of, wellicht, veel organischer dan je als kijker zou bevroeden.

Van weer een heel andere orde is de benadering van schilder Plinio Avila – die eerder dit jaar exposeerde in de Freemen Gallery. Hier is het het kader om naar de wereld te kijken bepalend voor hoe het schilderij eruit ziet. De weidsheid van de Grand Canyon wordt extra benadrukt door de horizon als een zoom van het beeld te presenteren. Een omgekeerde en toch gelijkaardige benadering gebruikt Avila om Stonehenge neer te zetten : het monument verdwijnt door de voorgrond vrij spel te geven. Avila oogt met zijn werk redelijk klassiek maar weet door zijn poëtische radicaliteit het louter esthetische te ondergraven.

Ook Stephan Balleux exposeerde recent een nieuwe reeks werken (Think.21 Gallery) die het esthetisch-figuratieve willen ondermijnen. Via diverse technieken (schilderijen, tekeningen, video,…) onderzocht Balleux de relatie tussen het geportretteerde, herkenbare beeld en de verwording ervan. Bij momenten leverde dat bijzonder tragische en dan weer ironiserende beelden op van een voortwoekerend virus, te weten de verf zelf, die het figuratieve lijkt te willen innemen of vernietigen.

Twee buitenbeentjes in “Take the Doll” zijn enerzijds de jonge kunstenaar – al lijkt zijn werk meer op een antropologisch onderzoek – Filip Van Dingenen en anderzijds de schalkse, ontregelende kunstenaar Emilio Lopez-Menchero. Laatstgenoemde maakt het soort kunst waar meer van mag gemaakt worden. Zijn installaties, performances en andere werken zijn speels, becommentariërend en maatschappelijk bevragend. Zijn opleiding beeldende kunst werd gecombineerd met studies architectuur en dat mondt haast vanzelfsprekend uit in kunst die met beide voeten in de maatschappij staat. Sprekend voorbeeld is het spectaculaire werk ‘Passionaria’ (2006), een gigantische megafoon die de kunstenaar in Brussel plaatste op de Stalingradlaan -niet toevallig de plek waar menige Belg meeliep in een demonstratie of waar die betoging werd ontbonden. ‘Passionaria’ wordt op die manier een aandoenlijk relikwie uit vervlogen tijden. Een meer intimistische reeks werken was dan weer de zelf-transformatie van Lopez-Menchero tot Picasso, Balzac, Kapitein Haddock,… Op één of andere manier is deze outsider (LopezMenchero woont weliswaar in België maar studeerde in Wenen en heeft Spaanse roots) juist een archetypisch kunstenaar voor deze contreien. Speels en mild anarchistisch.

Filip Van Dingenen is een net zo buitenissige kunstenaar maar gooit het met zijn work in progress project ‘Zoonation’ over een totaal andere boeg. Eind jaren negentig werd, na het uitzenden vaan een BBC undercover reportage, de beruchte Zoo van Zwartberg gesloten. De dieren werden verscheept naar alle uithoeken van de wereld. Dit gegeven fascineerde en inspireerde Van Dingenen tot een haast maniakale zoektocht naar waar de respectievelijke dieren terecht kwamen. Dit resulteerde in een schitterende website en een ongemeen mooi boek, ‘Zoonation’ (2006), waarin Van Dingenen zich vastbijt in de hele historiek van de Zoo van Zwartberg maar dat bij uitbreiding vooral gaat over de relatie cultuur versus natuur.

“Take the Doll” toont ook werk van drie zeer diverse fotografen.
Jan Kempenaers is de nuchtere observator die op zoek gaat naar beelden die hij wil laten overleven en overleveren. Gespeend van elke vorm van sentimentaliteit brengt Kempenaers de waanzinnige (in elke zin van dat woord : de schaal, de esthetiek, de locaties,…) artefacten van het voormalige Joegoslavië in kaart mits de serie “Spomenik” (2007). Het knappe aan deze serie is dat Kempenaers niet kiest voor een makkelijk kritische benadering maar de monumenten haast in ere weet te herstellen. Vandaag vergeten staan ze er zeer zeker wat hulpeloos bij maar hebben niets aan kracht ingeboet. Toch zijn/blijven het objectieve foto’s zonder enige vorm van manipulatie. Ook in andere reeksen weet Kempenaers ons anders te doen kijken, de normaliteit om te buigen tot het uitzonderlijke.

De in Mexico levende en werkende fotograaf Wilfried Vandenhove is een echte ontdekking. Dit soort fotografie heeft meer raakpunten met schilderkunst dan met het registreren van de werkelijkheid. Dezelfde verstilling van een schilder als Edward Hopper waarin de wereld bevroren of geënsceneerd lijkt. Het gebruikte cinematografische formaat van een werk als “Restaurant” (2007), een desolaat beeld in onwerkelijk zinderend licht, versterkt dit effect.

Ook de derde fotograaf die participeert aan “Take the Doll”, Charif Benhelima kan, met enige zin voor overdrijving, geen fotograaf genoemd worden. Weliswaar kennen we de kunstenaar van zijn documentair-fotografische project “Welcome to Belgium” (1990-1999), een jarenlange zoektocht naar identiteit en migratie, verzameld in een schrijnend prachtig boek met gelijknamige titel, maar nadien kantelde zijn werk en evolueerde het verder en verder weg van dat wat we associëren met het medium fotografie. In de plaats kwam een geheel nieuwe beeldtaal, vooral uitgekristalliseerd in de reeks ‘Black-out’ (2005). De beelden (zijn het nog ‘foto’s’ ?) die Benhelima weet te creëren werken bevreemdend en lijken wonderlijke hallucinaties. Soms uit een ver verleden, vaker uit een wereld van nu maar die we niet als dusdanig zien.

Een nieuwe werkelijkheid : “Take the doll” en… fasten your seatbelts, it’s going to be a bumpy ride!

Jos Van den Bergh.

Brothers

Stephan Balleux – Brothers

30 May – 12 July 2008

Stephan Balleux’s paintings, 3D videos, drawings and sculptures explore issues of pictorial perception and the conceptual idea of painting. The artist is engaged on an exploration of painting’s identity and the place it holds in the current artistic production challenged by digital and virtual technologies. Far from denigrating or reacting against these new media, the painter employs all available tools, old and new, in order to endlessly question the pictorial medium.

Balleux’s artistic research, which inscribes him to a post-modern pictorial tradition, consists of taking painting itself as the main subject matter. The artist aims to produce specific sensations such as the distortion of the senses or the creation of a visual ambiguity within pictorial practice. In order to do so, he applies painting’s properties to other artistic media so that one or more of painting’s features emerge. But Balleux doesn’t fail also to apply to painting the other media’s characteristics. The artistic results are voluntarily hybrid. Each artwork is composed of elements specific to other artistic media thus creating an ambiguity on the essence of the object itself. We are in front of a sculpture but it resembles a painting. We are watching a video but what we see is painting in movement. We are looking at a painting but it looks like a digitally manipulated photograph. We stand in front of a painting but it is actually a photograph of a painted sculpture.

For his exhibition at think.21 gallery, Balleux presents his latest body of work shrewdly entitled Cipher. In this series the investigation on painting’s identity is carried out by a return to the medium itself. The practice of spreading paintings’ principles and fundaments to other artistic media is abandoned and a need to infiltrate its core is privileged instead. With Cipher, Balleux attempts also to blur our ability to decipher art works. He places fractioned characters within fi- gurative scenes – scenes that are either archival documentary images or film stills – causing like this a feeling of anxiety in a strange and disturbing space. Painting’s substance takes on human form, becomes an object or diffuses itself in the landscape. By doing so, the artist wishes to give to painting its own identity, to acknowledge its organic essence in constant metamorphosis.

Whilst colour was a predominant element in Balleux’s previous work, in Cipher the colour palette seems to narrow down to various shades of black and white. What appears to be monochromatic contains nevertheless subtle variations of colours. The choice for black and white is not unintentional. These are colours that refer to the documents of the past, to History, to a heritage of common images. Aside from their cultural references, black and white possess a quality of abstraction that steers to the imaginary and pure representation.

By adding or substituting elements in the pre-existing image, the artist takes control of the image and inverts its meaning, with the purpose to deliver his vision of reality displayed in a pictorial form, as if the world was only painting.

Atelier Berlim

ATELIER BERLIN

Adriana Molder, Mark Lammert, Stephan Balleux, Dieuwke Spaans
Galeria Presença, Porto, April 19th – June 7th, 2008.

This exhibition at Galeria Presença is devoted to the work of four artists who have found a working base in Berlin. Since the late 1990s, Berlin has developed into a leading art metropolis. The city’s affordable living conditions and attractive artistic infrastructure entice artists from all over the European continent. For artists from Germany and other European countries, Berlin functions as a temporary or permanent base that is conducive to and allows them to concentrate on their work.
Guest curator Jurriaan Benschop chose from the diversity of artistic approaches in Berlin four artists who share an interest in the human portrait. The paintings and drawings of these artists, all of whom are in their thirties or forties, give new expression to this classic genre – and they do so without mercy, one could say. The portraits look tense, violent, or they evince alienation. Beauty is apparent in all of the works, but it is affected and disturbed. The works are portraits of life, rather than of certain persons. In addition, the artists explore the possibilities and restrictions of their media – painting and drawing – in a photographic age.

Dieuwke Spaans and Adriana Molder find their main focus in drawing, but also enter the neighbouring fields of painting and photography. In the work of Dieuwke Spaans (NL; 1973), people are exposed in their beast-like nature, which leads to disquieting portraits that nevertheless also have a light and poetic sensibility. In the work of Adriana Molder (PT; 1975), faces appear in black and white on thin tracing paper. The depicted people seem to
waver between living reality and an existence in a hereafter or a dream. The portraits work as a mirror, sending the spectator on a journey into his or her memories. Mark Lammert and Stephan Balleux are presented here primarily as painters, although both also work in the field of drawing. In his small colourfield paintings, which show fragments of the human figure, Mark Lammert (DE; 1960) seems to question the possibility of figuration. In his case, there appears no more than a glimpse of a portrait. Stephan Balleux (BE, 1974) inquires into the character of painting in the digital age, mixing photographic techniques and ways of seeing with an old-fashioned devotion to painterly craftsmanship. His portraits may look photographic but always remind the spectator that he or she is looking at a painting.

Berlin-based writer and curator Jurriaan Benschop has previously organized exhibitions in the Netherlands and Berlin. He is currently working on a book that portrays the city of Berlin from the perspective of the visual arts.

Digital art from Belgium : Artists talk

December 8, 2007 at 6:00 pm to 9:00 pm
This event at TELIC is held in conjunction with the exhibition ‘‘Artes Digitales’‘ at the Kunsten Centrum Buda in Kortijk, Belgium. Videos from the December 8 screening will be on exhibit at TELIC Arts Exchange through January 5, 2008.

Telic Arts Exchange
975 Chung King Road
Los Angeles, CA 90012

Artes Digitales

with Anouk De Clercq & Jerry Galle, Bart Stolle, Angelo Vermeulen, Boy Erik Stappaerts, Nick Ervinck, Gerhard Richter, Ryoji Ikeda
Dick Bruna, Tamuraj, Matt Mullican, Yves Netzhammer & Mist

Kunstenaars bedienen zich van de instrumenten van hun tijd. Een jonge generatie kunstenaars ontwikkelt werk op de digitale snelweg. Al vanaf de jaren ’70, toen de computer aan zijn opmars begon, kreeg deze New Media Art diverse etiketten opgeplakt: ‘digitale kunst’, ‘geluidskunst’, ‘hacktivism’ of ‘internetkunst’
Samen met de jonge curator Christophe De Jaeger nodigt kunstencentrum BUDA zeven Belgische, digitale kunstenaars uit: Anouk De Clercq & Jerry Galle, Bart Stolle, Stephan Balleux, Angelo Vermeulen, Boy Erik Stappaerts & Nick Ervinck. Elk werken ze op hun manier vanuit een digitale omgeving: van een organische computer over projecties tot computer-made objecten. Artes Digitales toont in de Budatoren bestaand werk en werk dat speciaal voor deze tentoonstelling werd gecreëerd. Daarenboven wordt elke kunstenaar geconfronteerd met een inspirerende tegenhanger. Dat levert een mooie interactie op met andere kunstvormen. Belangrijke werken van o.m. Gerhard Richter, Ryoji Ikeda, Dick ‘Nijntje’ Bruna en Yves Netzhammer maken Artes Digitales uitzonderlijk.

FR / Les artistes se servent des instruments de leur temps. A l’époque digitale, ce sont entre autres les ordinateurs et leurs applications. Six belges et artistes digitaux choisissent un confrère international, un artiste qui les a inspirés. Cela donne naissance à une belle confrontation d’oeuvres, pas uniquement digitales. Des oeuvres d’entre autres Gerhard Richter, Dick ‘Nijntje’ Bruna, Yves Netzhammer et le game Myst.

Introduction

Introduction constitutes the inaugural exhibition of the gallery think.21. Beyond any curatorial concept, the show acts as a statement of the artistic perspective of think.21; its mission. This group show illustrates the multiple connections that bind contemporary art and technique, without being dependant on one or the other. Because as E. Couchot and N. Hillaire underline it: � The importance taken by these technologies {of communication � of reproduction, of conservation and of mass-distribution} directly affects art be it digital or not. � Thus � � the traditional techniques find in the digital the chance for an original tangent� . In accordance with the technical reality of art, Introduction shows that the interest of think.21 for the new technologies is not restrictive, and that it considers arts in their interdisciplinarity.

Introduction presents the work of three artists who originally come from distinct visual cultures. Consequently, their works are to be considered in an international context where they approach different topics such as the relationship between childhood and the adult world, the relation to the body, the consumer society and the place left to the individual, the street culture and the esthetisation of waste, or the digitalisation as new way of perceiving reality. With this intention, Introduction puts together different medias such as: painting, sculpture, installation, video, graphic design, etc. In the divergence of the interpretative intentions, the three artists share a common will to keep ironical. The ideas are never univocal and the concept of second degree is omnipresent.

Der Schlaf der Vernunft gebärt Träume

Storage-Extra Features

Arts05

Kimiyia

mundus

Is the medium is still the message?

Bruxelles Capitale, Paris province

Objets d’espace-Espace d’objets