Sales -0%

Arianne de Rothschild Art Prize.

Habeas corpus

Dix artistes pour une anatomie à dix voix

Toute l’histoire de l’art est profondément marquée par le questionnement du corps, de la liberté d’en jouir, de le transformer, mais aussi de sa mise à disposition et de son aliénation. De son début, aussi, et de sa fin. La possession et la liberté du corps sont métaphores du droit à la vie et à la mort, de l’identité même de l’humain. Le contrôle et la vision du corps humain changent selon les époques avec, toujours, au centre, la question de sa manipulation, de sa défense. Le corps comme objet et enjeu humain, social et politique, mais aussi, aujourd’hui, le corps organique, génétique, le corps dans l’environnement, plongé dans l’accélération du monde et dans la transformation de la nature. Les artistes sélectionnés, cinq hommes et cinq femmes, parcourent à leur façon toutes ces problématiques, selon leurs techniques et leurs approches. Dix artistes, bien connus de la scène belge – et actifs pour la plupart en Communauté française – qui nous offrent une véritable anatomie à dix voix. Une exposition réalisée en partenariat avec Lagalerie.be et la Maison de la Culture de Tournai
++++++++++++++++++++++++++++++++

Tien kunstenaars voor een tien-stemmige anatomie

De hele geschiedenis van de kunst wordt diepgaand gekenmerkt door het vraagstuk van het lichaam, de vrijheid ervan te genieten, het om te vormen, maar ook van de terbeschikkingstelling, de vervreemding, de opsluiting van het lichaam. Van bij het begin, maar ook aan het einde. Het bezit en de vrijheid van het lichaam zijn metaforen voor het recht op leven en dood, voor de identiteit van de mens. De controle en de visie op het menselijk lichaam variëren van tijdperk tot tijdperk. Centraal staat steeds de vraag rond de manipulatie, de verdediging ervan. Het lichaam als voorwerp en menselijke, sociale en politieke inzet, maar vandaag ook het organische, genetische lichaam, het lichaam in het milieu, ondergedompeld in de sneller draaiende wereld en de transformatie van de natuur. De geselecteerde kunstenaars, vijf mannen en vijf vrouwen, overlopen op hun eigen manier al deze vraagstukken, met hun eigen technieken en eigen benaderingen. Deze tien kunstenaars bieden ons een echte tien-stemmige anatomie.

Avec/met Nathalie Amand – Stephan Balleux – Ulrike Bolenz – Dany Danino- Laurence Dervaux – Jacques Dujardin – Patrick Guaffi – Morgane Le Guillan – Mireille Liénard – Jean Claude Saudoyez

AMUSEZ-VOUS

Take the doll

Take the Doll

Een groepstentoonstelling is soms een beladen fenomeen. Al te vaak wordt een concept bedacht door een curator dat als corset dient om kunstenaars die nauwelijks raakpunten hebben als een ogenschijnlijk geheel te presenteren. Met ‘Fantasy’ (MuHKA – 21 maart tot 21 september 2008) bewees Koen van den Broek dat het ook anders kon.
Graaiend in de collectie van het museum en uitgebreid met belangrijke stukken uit privé-verzamelingen stelde de kunstenaar een compact, coherent ensemble samen dat wars was van een dwangmatige vooropstelling. Van den Broek maakte het zich bepaald niet gemakkelijk. Op papier leken kunstenaars als John Baldessari, Charif Benhelima, Tracey Emin, Blinky Palermo of Jan Van Imschoot elkaar te bijten, laat staan dat er verbanden konden worden gelegd of de mogelijkheid bestond dit tot een strak geheel samen te presenteren.
En toch resulteerde ‘Fantasy’ in een heuse ensemble tentoonstelling of, net zo sterk, werkte die suggestie.

Met ‘Take the Doll’ gaat Koen van den Broek nog een stap verder. In dit gezelschap fungeren enkele bekende namen, die ook geselecteerd werden voor ‘Fantasy’ (Charif Benhelima, Wim Catrysse, Jan Kempenaers, Patrick Vanden Eynde, Wilfried Vandenhove, Jan Van Imschoot en Koen van den Broek zèlf), naast ontluikend jong talent (Filip Van Dingenen, Tom Vanuytrecht, Wim Van der Celen), spannende onverwachte namen (Plinio Avila, Emilio Lopez-Menchero, Stephan Balleux, Peter Weidenbaum) en zelfs de ongekroonde godfather van een hele generatie of generaties kunstenaars (Fred Bervoets). Opnieuw rijst de vraag hoe deze hybride groep te dirigeren tot één geheel of op zijn minst een samenhangend parcours te ontwikkelen om een dissonant amalgaam te vermijden.

Vijftien kunstenaars. Een schets.

Eén van de jongste deelnemers is Wim Van der Celen die, naar eigen zeggen, imperfectie gebruikt als basis van zijn eigen stijl.
Vertrekkend van een reeks portretten van mensen met een mentale handicap (syndroom van Down), puurde Van der Celen het werk steeds verder uit tot hij in de abstractie belandde met raakpunten of verwijzingen naar het sublieme of spirituele aspect van kunstenaars als Caspar David Friedrich of Barnett Newman. In zijn meest recente werken, de reeks ‘nabeeld(en)’, neemt Van der Celen het niet-fotografeerbare tot onderwerp. Fascinerend aan deze evolutie is de vraag waar deze nog jonge kunstenaar in zijn zoektocht gaat uitkomen.

Generatiegenoot Tom Vanuytrecht vertrekt vanuit de performance om tot een deconstructie te komen van een sculptuur, een uit breekbaar kunststof opgetrokken drumstel. In een geconcentreerde trance wordt minutenlang met twee loodzware ‘drumsticks’ ingebeukt op het instrument. Het bestaansrecht van het drumstel om bespeeld te worden, betekent onherroepelijk het einde ervan.

Ook Wim Catrysse construeert sculpturen, plateaus, modules, e.a. om tot uiterst fysieke en bevreemdende performances te komen die op hun beurt gefilmd worden. Ronduit fantastisch is het hier gepresenteerde werk “Catch-as-Catch-Can” (2005) van waaruit een onheilspellende dreiging uitgaat. Op elk moment kan de boel ontploffen. En toch…

Peter Weidenbaum reflecteert in zijn werk op de (schijn)realiteit zoals die zich aan ons opdringt. Van een door de media gegijzelde of vervormde wereld met pseudo-diepzinnigheden die ons verkocht worden als waarheden tot het moderne gevaar dat ons omringt, zoals de carcrash. In de schilderijen van Weidenbaum wordt die hedendaagse malaise vertaald in meditatieve haast impressionistische werken.

Patrick Vanden Eynde is ook een dergelijke chroniquer van de wereld zoals we die (menen te) kennen maar bij deze kunstenaar is de methode om te analyseren of ordenen totaal anders. Hier vertrekt de kunstenaar vanuit een collage met fragmentarische brokstukken of elementen uit onze omgeving om ze dan op een bevreemdende manier te herschikken tot een soort surreëel landschap waarin ‘foute’ of valse perspectieven alles doen kantelen. In het hier gepresenteerde werk “Conference stelt Vanden Eynde schijnbaar achteloos een groep karakterloze stoelen samen. Figuranten die wachten op het moment waarop ze getransformeerd worden tot hun eigenlijke functie van gebruiksvoorwerp. Wie gaat er straks plaatsnemen en wat gaat er gezegd worden? Of is dit beeld een stille getuige van een gebeuren dat net voorbij is?

Ook Jan Van Imschoot gebruikt het schilderen als medium om te reflecteren over deze èn vroegere tijd(en) maar zijn methode is totaal anders. Hier geen hyperrealistische beeldtaal maar een onvoorstelbaar métier om tot fabelachtige schilderijen te komen. In het verleden leverde dat haast klassiek ogend werk op maar recentelijk stortte Van Imschoot zich met een haast pervers genoegen op het fenomeen van de ‘ladyboys’ : fragiele half vrouw/ half man verschijningen op een wilde maar daarom niet minder effectieve manier neer geborsteld. Tegelijkertijd uiterst breekbaar en weldadig agressief.

De belichaming van het wilde, expressieve schilderen is ook de spilfiguur van een een heuse scène jonge schilders. Fred Bervoets voorstellen is in die zin even overbodig als hachelijk. Overbodig omdat iedereen het werk van Bervoets kent -of zou moeten kennen. Hachelijk omdat net daardoor elke manier om het te beschrijven (“expressionistisch”, “ambachtelijk”, “wild”, “authentiek”,…) reducerend werkt. Fred Bervoets is Fred Bervoets en schildert op onnavolgbare manier nu al decennia lang zijn oeuvre bij elkaar.

Zoals zovele anderen is Koen van den Broek een leerling – al is ook dàt een beperkend woord – van Bervoets. Ook werkten beide kunstenaars in het verleden reeds samen “The Floor” – De Zwarte Panter (2007). Dit mag vreemd lijken, omdat beide schilders een totaal andere benadering op het medium schilderen hebben, maar het resultaat kon wel overtuigen. Vooral omdat noch Bervoets noch van den Broek concessies deden om tot een symbiose te komen en net hierdoor erin slaagden om werk te produceren dat klopte : ondanks duidelijke verschillen was het geheel meer dan de som van de delen. Bij het bekijken van deze resultaten van de samenwerking tussen de cerebrale, uiterst precieze kunstenaar die van den Broek is en de expressieve, ‘wilde’ Bervoets was het beschouwen interessant om te speculeren hoe deze werken tot stand kwamen. Bestudeerd en beredeneerd of, wellicht, veel organischer dan je als kijker zou bevroeden.

Van weer een heel andere orde is de benadering van schilder Plinio Avila – die eerder dit jaar exposeerde in de Freemen Gallery. Hier is het het kader om naar de wereld te kijken bepalend voor hoe het schilderij eruit ziet. De weidsheid van de Grand Canyon wordt extra benadrukt door de horizon als een zoom van het beeld te presenteren. Een omgekeerde en toch gelijkaardige benadering gebruikt Avila om Stonehenge neer te zetten : het monument verdwijnt door de voorgrond vrij spel te geven. Avila oogt met zijn werk redelijk klassiek maar weet door zijn poëtische radicaliteit het louter esthetische te ondergraven.

Ook Stephan Balleux exposeerde recent een nieuwe reeks werken (Think.21 Gallery) die het esthetisch-figuratieve willen ondermijnen. Via diverse technieken (schilderijen, tekeningen, video,…) onderzocht Balleux de relatie tussen het geportretteerde, herkenbare beeld en de verwording ervan. Bij momenten leverde dat bijzonder tragische en dan weer ironiserende beelden op van een voortwoekerend virus, te weten de verf zelf, die het figuratieve lijkt te willen innemen of vernietigen.

Twee buitenbeentjes in “Take the Doll” zijn enerzijds de jonge kunstenaar – al lijkt zijn werk meer op een antropologisch onderzoek – Filip Van Dingenen en anderzijds de schalkse, ontregelende kunstenaar Emilio Lopez-Menchero. Laatstgenoemde maakt het soort kunst waar meer van mag gemaakt worden. Zijn installaties, performances en andere werken zijn speels, becommentariërend en maatschappelijk bevragend. Zijn opleiding beeldende kunst werd gecombineerd met studies architectuur en dat mondt haast vanzelfsprekend uit in kunst die met beide voeten in de maatschappij staat. Sprekend voorbeeld is het spectaculaire werk ‘Passionaria’ (2006), een gigantische megafoon die de kunstenaar in Brussel plaatste op de Stalingradlaan -niet toevallig de plek waar menige Belg meeliep in een demonstratie of waar die betoging werd ontbonden. ‘Passionaria’ wordt op die manier een aandoenlijk relikwie uit vervlogen tijden. Een meer intimistische reeks werken was dan weer de zelf-transformatie van Lopez-Menchero tot Picasso, Balzac, Kapitein Haddock,… Op één of andere manier is deze outsider (LopezMenchero woont weliswaar in België maar studeerde in Wenen en heeft Spaanse roots) juist een archetypisch kunstenaar voor deze contreien. Speels en mild anarchistisch.

Filip Van Dingenen is een net zo buitenissige kunstenaar maar gooit het met zijn work in progress project ‘Zoonation’ over een totaal andere boeg. Eind jaren negentig werd, na het uitzenden vaan een BBC undercover reportage, de beruchte Zoo van Zwartberg gesloten. De dieren werden verscheept naar alle uithoeken van de wereld. Dit gegeven fascineerde en inspireerde Van Dingenen tot een haast maniakale zoektocht naar waar de respectievelijke dieren terecht kwamen. Dit resulteerde in een schitterende website en een ongemeen mooi boek, ‘Zoonation’ (2006), waarin Van Dingenen zich vastbijt in de hele historiek van de Zoo van Zwartberg maar dat bij uitbreiding vooral gaat over de relatie cultuur versus natuur.

“Take the Doll” toont ook werk van drie zeer diverse fotografen.
Jan Kempenaers is de nuchtere observator die op zoek gaat naar beelden die hij wil laten overleven en overleveren. Gespeend van elke vorm van sentimentaliteit brengt Kempenaers de waanzinnige (in elke zin van dat woord : de schaal, de esthetiek, de locaties,…) artefacten van het voormalige Joegoslavië in kaart mits de serie “Spomenik” (2007). Het knappe aan deze serie is dat Kempenaers niet kiest voor een makkelijk kritische benadering maar de monumenten haast in ere weet te herstellen. Vandaag vergeten staan ze er zeer zeker wat hulpeloos bij maar hebben niets aan kracht ingeboet. Toch zijn/blijven het objectieve foto’s zonder enige vorm van manipulatie. Ook in andere reeksen weet Kempenaers ons anders te doen kijken, de normaliteit om te buigen tot het uitzonderlijke.

De in Mexico levende en werkende fotograaf Wilfried Vandenhove is een echte ontdekking. Dit soort fotografie heeft meer raakpunten met schilderkunst dan met het registreren van de werkelijkheid. Dezelfde verstilling van een schilder als Edward Hopper waarin de wereld bevroren of geënsceneerd lijkt. Het gebruikte cinematografische formaat van een werk als “Restaurant” (2007), een desolaat beeld in onwerkelijk zinderend licht, versterkt dit effect.

Ook de derde fotograaf die participeert aan “Take the Doll”, Charif Benhelima kan, met enige zin voor overdrijving, geen fotograaf genoemd worden. Weliswaar kennen we de kunstenaar van zijn documentair-fotografische project “Welcome to Belgium” (1990-1999), een jarenlange zoektocht naar identiteit en migratie, verzameld in een schrijnend prachtig boek met gelijknamige titel, maar nadien kantelde zijn werk en evolueerde het verder en verder weg van dat wat we associëren met het medium fotografie. In de plaats kwam een geheel nieuwe beeldtaal, vooral uitgekristalliseerd in de reeks ‘Black-out’ (2005). De beelden (zijn het nog ‘foto’s’ ?) die Benhelima weet te creëren werken bevreemdend en lijken wonderlijke hallucinaties. Soms uit een ver verleden, vaker uit een wereld van nu maar die we niet als dusdanig zien.

Een nieuwe werkelijkheid : “Take the doll” en… fasten your seatbelts, it’s going to be a bumpy ride!

Jos Van den Bergh.

Brothers

Stephan Balleux – Brothers

30 May – 12 July 2008

Stephan Balleux’s paintings, 3D videos, drawings and sculptures explore issues of pictorial perception and the conceptual idea of painting. The artist is engaged on an exploration of painting’s identity and the place it holds in the current artistic production challenged by digital and virtual technologies. Far from denigrating or reacting against these new media, the painter employs all available tools, old and new, in order to endlessly question the pictorial medium.

Balleux’s artistic research, which inscribes him to a post-modern pictorial tradition, consists of taking painting itself as the main subject matter. The artist aims to produce specific sensations such as the distortion of the senses or the creation of a visual ambiguity within pictorial practice. In order to do so, he applies painting’s properties to other artistic media so that one or more of painting’s features emerge. But Balleux doesn’t fail also to apply to painting the other media’s characteristics. The artistic results are voluntarily hybrid. Each artwork is composed of elements specific to other artistic media thus creating an ambiguity on the essence of the object itself. We are in front of a sculpture but it resembles a painting. We are watching a video but what we see is painting in movement. We are looking at a painting but it looks like a digitally manipulated photograph. We stand in front of a painting but it is actually a photograph of a painted sculpture.

For his exhibition at think.21 gallery, Balleux presents his latest body of work shrewdly entitled Cipher. In this series the investigation on painting’s identity is carried out by a return to the medium itself. The practice of spreading paintings’ principles and fundaments to other artistic media is abandoned and a need to infiltrate its core is privileged instead. With Cipher, Balleux attempts also to blur our ability to decipher art works. He places fractioned characters within figurative scenes—scenes that are either archival documentary images or film stills—causing like this a feeling of anxiety in a strange and disturbing space. Painting’s substance takes on human form, becomes an object or diffuses itself in the landscape. By doing so, the artist wishes to give to painting its own identity, to acknowledge its organic essence in constant metamorphosis.

Whilst colour was a predominant element in Balleux’s previous work, in Cipher the colour palette seems to narrow down to various shades of black and white. What appears to be monochromatic contains nevertheless subtle variations of colours. The choice for black and white is not unintentional. These are colours that refer to the documents of the past, to History, to a heritage of common images. Aside from their cultural references, black and white possess a quality of abstraction that steers to the imaginary and pure representation.

By adding or substituting elements in the pre-existing image, the artist takes control of the image and inverts its meaning, with the purpose to deliver his vision of reality displayed in a pictorial form, as if the world was only painting.

Atelier Berlim

ATELIER BERLIN

Adriana Molder, Mark Lammert, Stephan Balleux, Dieuwke Spaans
Galeria Presença, Porto, April 19th—June 7th, 2008.

This exhibition at Galeria Presença is devoted to the work of four artists who have found a working base in Berlin. Since the late 1990s, Berlin has developed into a leading art metropolis. The city’s affordable living conditions and attractive artistic infrastructure entice artists from all over the European continent. For artists from Germany and other European countries, Berlin functions as a temporary or permanent base that is conducive to and allows them to concentrate on their work.
Guest curator Jurriaan Benschop chose from the diversity of artistic approaches in Berlin four artists who share an interest in the human portrait. The paintings and drawings of these artists, all of whom are in their thirties or forties, give new expression to this classic genre – and they do so without mercy, one could say. The portraits look tense, violent, or they evince alienation. Beauty is apparent in all of the works, but it is affected and disturbed. The works are portraits of life, rather than of certain persons. In addition, the artists explore the possibilities and restrictions of their media – painting and drawing – in a photographic age.

Dieuwke Spaans and Adriana Molder find their main focus in drawing, but also enter the neighbouring fields of painting and photography. In the work of Dieuwke Spaans (NL; 1973), people are exposed in their beast-like nature, which leads to disquieting portraits that nevertheless also have a light and poetic sensibility. In the work of Adriana Molder (PT; 1975), faces appear in black and white on thin tracing paper. The depicted people seem to
waver between living reality and an existence in a hereafter or a dream. The portraits work as a mirror, sending the spectator on a journey into his or her memories. Mark Lammert and Stephan Balleux are presented here primarily as painters, although both also work in the field of drawing. In his small colourfield paintings, which show fragments of the human figure, Mark Lammert (DE; 1960) seems to question the possibility of figuration. In his case, there appears no more than a glimpse of a portrait. Stephan Balleux (BE, 1974) inquires into the character of painting in the digital age, mixing photographic techniques and ways of seeing with an old-fashioned devotion to painterly craftsmanship. His portraits may look photographic but always remind the spectator that he or she is looking at a painting.

Berlin-based writer and curator Jurriaan Benschop has previously organized exhibitions in the Netherlands and Berlin. He is currently working on a book that portrays the city of Berlin from the perspective of the visual arts.

Digital art from Belgium : Artists talk

December 8, 2007 at 6:00 pm to 9:00 pm
This event at TELIC is held in conjunction with the exhibition ‘‘Artes Digitales’‘ at the Kunsten Centrum Buda in Kortijk, Belgium. Videos from the December 8 screening will be on exhibit at TELIC Arts Exchange through January 5, 2008.

Telic Arts Exchange
975 Chung King Road
Los Angeles, CA 90012

Artes Digitales

with Anouk De Clercq & Jerry Galle, Bart Stolle, Angelo Vermeulen, Boy Erik Stappaerts, Nick Ervinck, Gerhard Richter, Ryoji Ikeda
Dick Bruna, Tamuraj, Matt Mullican, Yves Netzhammer & Mist

Kunstenaars bedienen zich van de instrumenten van hun tijd. Een jonge generatie kunstenaars ontwikkelt werk op de digitale snelweg. Al vanaf de jaren ’70, toen de computer aan zijn opmars begon, kreeg deze New Media Art diverse etiketten opgeplakt: ‘digitale kunst’, ‘geluidskunst’, ‘hacktivism’ of ‘internetkunst’
Samen met de jonge curator Christophe De Jaeger nodigt kunstencentrum BUDA zeven Belgische, digitale kunstenaars uit: Anouk De Clercq & Jerry Galle, Bart Stolle, Stephan Balleux, Angelo Vermeulen, Boy Erik Stappaerts & Nick Ervinck. Elk werken ze op hun manier vanuit een digitale omgeving: van een organische computer over projecties tot computer-made objecten. Artes Digitales toont in de Budatoren bestaand werk en werk dat speciaal voor deze tentoonstelling werd gecreëerd. Daarenboven wordt elke kunstenaar geconfronteerd met een inspirerende tegenhanger. Dat levert een mooie interactie op met andere kunstvormen. Belangrijke werken van o.m. Gerhard Richter, Ryoji Ikeda, Dick ‘Nijntje’ Bruna en Yves Netzhammer maken Artes Digitales uitzonderlijk.

FR / Les artistes se servent des instruments de leur temps. A l’époque digitale, ce sont entre autres les ordinateurs et leurs applications. Six belges et artistes digitaux choisissent un confrère international, un artiste qui les a inspirés. Cela donne naissance à une belle confrontation d’oeuvres, pas uniquement digitales. Des oeuvres d’entre autres Gerhard Richter, Dick ‘Nijntje’ Bruna, Yves Netzhammer et le game Myst.

Introduction

Introduction constitutes the inaugural exhibition of the gallery think.21. Beyond any curatorial concept, the show acts as a statement of the artistic perspective of think.21; its mission. This group show illustrates the multiple connections that bind contemporary art and technique, without being dependant on one or the other. Because as E. Couchot and N. Hillaire underline it: � The importance taken by these technologies {of communication � of reproduction, of conservation and of mass-distribution} directly affects art be it digital or not. � Thus � � the traditional techniques find in the digital the chance for an original tangent� . In accordance with the technical reality of art, Introduction shows that the interest of think.21 for the new technologies is not restrictive, and that it considers arts in their interdisciplinarity.

Introduction presents the work of three artists who originally come from distinct visual cultures. Consequently, their works are to be considered in an international context where they approach different topics such as the relationship between childhood and the adult world, the relation to the body, the consumer society and the place left to the individual, the street culture and the esthetisation of waste, or the digitalisation as new way of perceiving reality. With this intention, Introduction puts together different medias such as: painting, sculpture, installation, video, graphic design, etc. In the divergence of the interpretative intentions, the three artists share a common will to keep ironical. The ideas are never univocal and the concept of second degree is omnipresent.

Der Schlaf der Vernunft gebärt Träume

Storage-Extra Features

Arts05

Arts05

Kimiyia

mundus

Is the medium is still the message?